Siemson Ludziska!

Zaczynam pisać tą notkę po raz setny i nadal nie wiem o czym chce wam dzisiaj przekazać. W sumie czy to ważne? Mam dwadzieścia lat i tak naprawdę nie wiem nic praktycznego o życiu. Wiem, że nie ładnie jest przeklinać publicznie, żeby myć zęby po każdym posiłku, że nie wolno mówić komuś prosto w twarz że jesteś gruby/głupi/zjebany. Ale co tak naprawdę się liczy? Czy rodzina? Czy cele? Marzenia? Miłość? Przyjaźń? 

Niby banalne pytanie, ale jaka jest prawidłowa odpowiedź? Co da nam całkowite szczęście o ile w ogóle można osiągnąć. Przez filmy, książki, wyidealizowane życie „movie star” dążymy do ideałów. Chcemy być wyidealizowani. Dążę do czegoś co w sumie nie jest osiągalne. Teraz pytanie czy tylko ja tak mam czy całe nasze pokolenie? Jak wstajesz co sobie pierwsze myślisz? Moją pierwszą myślą jest po prostu „co dalej?”. Nie wiem czy jestem w takim miejscu w swoim życiu że boję się podejmować jakąkolwiek decyzję bo wiem że i tak będzie źle. Nie wiem czy to ten kraj nasze społeczeństwo tworzy które od najmłodszych lat ma wpajane że musi mieć idealną przyszłość, czy to jakieś inne chujostwo. 

Kto to wie? Boję się bo tak naprawdę nic nie wiem. Taka stara a pierdoły pisze. 

Wiadomka, dzieciństwo się skończyło, ale czy społeczeństwo musi tak przypieprzać Ci rozgrzaną cegłą w twarz. Oczywiście mogę wszystko sprawdzić w internecie. Magiczne pytania. „Nie wiem czy dalej mnie kocha”. Zapytam w internecie. „Jak wybrać studia?” Zapytam internet. „Co zrobić gdy jestem na środku lasu i nie wiem jak dojść do domu?”. Zapytam w interecie. Kto pyta nie błądzi, ale czy przez to musimy wyłączyć zdolność do podejmowania decyzji. Czy w dobie całej technologii nie musimy wiedzieć nic tak naprawdę? Bo w każdej chwili można sprawdzić w google? Hmmm? Nie wiem, nie mam pojęcia szczerze. 

ZAPYTAM.

p.s. chyba coś mi nie wyszło w tej notce, ale jebać.